Wat je zaait……

  1. Wat je zaait zul je oogsten, en jij hebt met jouw gedrag -na 4 jaar- uiteindelijk haat gezaaid in mijn hart in plaats van liefde.

Het begon allemaal in maart 2013 toen ik zei dat ik jouw ring mooi vond. Je schoof hem van je vinger keek me aan en zei: ‘hij is voor jou, ik geef hem je met mijn hart’. Jouw gebaar….ai…het raakte mij enorm en bracht me in verwarring, maar ik nam de ring niet aan. Dáár had ik je al moeten wantrouwen. Langzaamaan maakte je steeds meer avances en werd ik verliefd op jou. We waren allebei getrouwd. Je vertelde dat jij je vrouw op het vliegtuig zou zetten en dat zij een maand weg zou blijven. Het blijkt een verkapte uitnodiging. We verklaarden elkaar de liefde en jij zette de vaart erin. We zagen elkaar meer wel dan niet die eerste maand. Je was verleidelijk, charmant, je toonde je de meest lieve en betrokken man op aarde. Je zei dat ik je de mooiste dag van je leven had bezorgd, dat je eindelijk na de vlucht uit jouw thuisland thuiskwam bij mij en ik, ik kwam thuis bij jou. In jouw armen stonden tijd en ruimte stil. We vreeen de sterren van de hemel tijd, bereikten samen extase, verbraken het tongzoenrecord, je wilde bij mij zijn, ik kuste jou op dat ene speciale plekje, je wilde een kind met mij (maar snapte dat dat niet realistisch was) Je wilde samen ergens een kamer huren, zodat we elkaar ook nog konden blijven zien nadat jouw vrouw terug zou komen. Je zei dat ik jouw ware liefde was, en dat je wat wij hadden je nooit door iemand zou laten afnemen, ook niet door jouw vrouw. Je gaf me ‘Opstandige Dauw’ toen we onze eerste nacht samen doorbrachten. We sloten een ‘heilig huwelijk’- en zworen trouw aan elkaar en aan elkaars liefde. En misschien dat je dat in die witte broodsweken ook werkelijk zo ervoer. Misschien dat dat in het begin ook allemaal zo was. Na 2 weken heb ik het mijn man verteld, omdat ik van jou hield en ik niet met een leugen wilde leven. En toen na 4 weken in een paradijs op aarde te hebben geleefd kwam jouw vrouw terug. Ik sprak mijn angst naar jou uit, ik was bang dat we elkaar veel minder zouden zien. Jij zag ook tegen haar terugkomst op. Je durfde haar eigenlijk niet aan te kijken. Jij bent er nooit openlijk voor uitgekomen dat je van mij hield, omdat ik eigenlijk gewoon niet mocht bestaan in jouw leven en zo heb je mij ook behandeld alsof ik niet bestond. Alles moest stiekem. Niets mocht zijn sporen nalaten.

Ik was naief, genoot van jouw aandacht, voelde me zo gewenst die eerste maand en had niet door dat het jouw doel was mij uiteindelijk mijn zelfvertrouwen af te nemen me zo kwetsbaar, kneedbaar en afhankelijk mogelijk te maken, zodat jij je kon laven en voeden aan mij. Heel geraffineerd wist je me keer op keer te denigreren en daarna zei je ‘ik van je’ en ‘ik mis je’ Tegen de tijd dat ik me realiseerde wat er gebeurd was, was het te laat en was ik jouw prooi en jij bepaalde alles! Ik vocht voor jou liefde, maar het was jou niet om liefde te doen….

En toen in januari 2014 brak jou vrouw haar bekken en kreeg daaropvolgend een herseninfarct. Ik had begrepen als je toen had gezegd ‘ik stop ermee, ik moet nu thuis zijn’, maar dat deed je niet ‘want ik hou van je en heb je nodig’. Ik was verbaasd. Je probeerde toch om ook nog tijd voor mij te maken. ‘Ik heb je nodig’ zei je. Maar je had mij nodig zolang ik niets van jou vroeg en alles volgens jouw regels speelde. Ik voelde me gevangen. Ik hield van je, maar ik wilde het niet op deze manier. Je kwam nooit aan mijn behoeften tegemoet, terwijl ik jou steeds liefdevol liet weten dat ik van jou hield en wat ik van jou nodig had. Meestal waren dat gewoon een paar lieve woorden.

Heel typisch dat elke keer ná een conflict je zei dat je van me hield en allerlei andere dingen deed of zei die dat onderstreepten, dingen die ik graag wilde horen vóórdat we in een conflict belandden -dan was er niet eens een conflict bestaan- maar zodra je uit beeld was gedroeg je je weer alsof ik niet bestond.

Toen je ziek werd vorig jaar wilde ik helemaal stoppen met contact, omdat ik niet meer om kon gaan met de manier waarop jij met mij omging. Maar je zei dat je mijn vriendschap niet kon missen. Ik kon je nu niet in de steek laten dat zou harteloos zijn en dus liet ik me weer verleiden door jouw woorden. Je deelde jouw grootste angst met mij toen je dacht dat je kanker had en het uiteindelijk met een sisser afliep. Jouw vrouw en kinderen had jij niets verteld

We hadden nog nooit zoveel contact gehad sinds die eerste maand als tijdens jouw zoekte. Stiekeme belletjes als jouw vrouw nog sliep. Zodra je de uitslag had belde je me direct op. Je was zó opgelucht en ik ook. Ik was zo bang dat ik je nooit meer zou zien.

Maar je hield mij aan het lijntje en in oktober 2016 escaleerde het enorm tijdens een telefoongesprek. Ik voelde me zo in de steek gelaten dat de bom bij mij barstte. Jij zei dat jij jezelf in de steek liet. Mijn verjaardagscadeau voor jou had je na 3 maanden nog niet uitgepakt. Dat deed ook pijn. Hoe respectloos kan je zijn? Het zal me niets verbazen als je het gewoon weg hebt gegooid. Het interesseerde je allemaal niets.

Daarna hebben we nog een aantal keer gebeld en elkaar gezien, maar steeds had ik het gevoel dat het allemaal niet van harte ging.

En praat me niet over liefde geven uit overvloed. Jij nám alleen maar en gaf niets! En als je iets gaf waren het ‘zoethoudertjes’. om mij ‘in toom’ te houden, zodat het niet zou escaleren en jouw ontrouw als huwelijkse partner aan het licht zou komen, want dat is jouw grote angst. Stel je voor dat jij jezelf moet verantwoorden! Maar die dag des oordeels komt dichterbij.

Het is genoeg! Ik ben klaar met jouw egoistische gedrag. Je bent een arrogant, verachtelijk mens dat je bewust kwetst, bewust negeert, geniepig en subtiel manipuleert, empathie veinst en zegt dat je van mij hield, terwijl jouw doel was jouzelf te voeden met mijn pijn en verdriet veroorzaakt door jou. Je hebt nooit één greintje respect voor mij gehad. Nooit belangstelling of betrokkenheid getoond. En liefde? Ik geloof niet dat jij weet wat dat is!

Een aantal van jouw favoriete uitspraken:

‘Het gáát niet om jou, het gaat om mij’. Het ging altijd over jou behoeftes niet rekening houdend met de mijne, die leken van ondergeschikt belang.

‘Ik heb meer respect voor je als we geen relatie hebben’ Je had inderdaad geen respect voor mij.

‘IIk zet je op dezelfde plek als mijn moeder’. Dat was een dreigement als ik me niet gedroeg zoals jij wilde. Je hebt het al ingezet tijdens de eerste 3 maanden. Ik mocht namelijk géén verwachtingen hebben. Ik moest maar blij zijn met alles dat je me wél gaf, maar dat was bitterweinig.

‘Zolang jij je niet kan gedragen wil ik geen contact meer met je’ Dat was als ik contact met je zocht, omdat ik je miste, omdat ik van je hield omdat ik wachtte op een vriendelijk woord van jou. Maar als ik aangaf wat ik van jou nodig had zei je ‘zeur niet’. Je behandelde mij als een klein kind en ik werd daar terecht boos om.

‘Verpest het niet, verpest het niet, verpest het niet’ je scandeerde het tijdens een vrijpartij. Je zei dat je het ook tegen je zelf zei.

‘Ik wil je pijn doen’ zei je vaak als we samen waren. Ik zag het altijd meer als grapje, maar je deed me vaak pijn en je verwaarloosde me enorm, zowel affectief, maar met name emotioneel. Waar was die man die in de auto stapte en naar me toe reed om mijn tranen van verwarring te drogen? Die liefdevol mijn voeten schoonveegde na een boswandeling? Je hebt me zoveel pijn gedaan, dat ik mezelf compleet ben kwijtgeraakt, maar als ik jouw gedrag koppelde aan die uitspraak zei je dat je daar verder niets mee bedoelde……

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *